The Man Who Fell to Earth: Odbudowując „Warszawę” D. Bowiego na ruinach dnia dzisiejszego


Nowy projekt Daniela Malone’a podejmuje problem produkcji kulturowej, rozgrywając go na kilku poziomach. Z jednej strony kwestionuje produkcję jako raz na zawsze ustalony system generowania znaczeń, z drugiej krytykuje cyniczne i tautologiczne wykorzystania pustych znaków na potrzeby ideologii (narodu, rynku).

Malone wychodzi od ponownego opowiedzenia historii o rzekomym pobycie Davida Bowiego w Warszawie, podczas którego muzyk miał zakupić nagranie zespołu Śląsk. Nagranie to miało później zainspirować powstanie słynnego utworu Warszawa z wydanej w 1976 roku płyty Low. Historia ta, choć z początku wydaje się dobrze znana i prosta, pozwala Malone’owi zbudować szalenie szczegółową, ale czytelną sieć powiązań i znaczących porównań: nie tyle kontrfaktycznych, co hiperfaktycznych. Opowieść artysty – wiedziona od owianego legendą sklepu z płytami na Placu Komuny Paryskiej po fakt, że utwór Bowiego zafascynował muzyków Joy Division – jest w swoim wydźwięku międzynarodowa, ale pozostaje lokalna na poziomie kontekstu i może się okazać, że to, czego dowiadujemy się z niej na temat związku tego kontekstu ze światem jako takim, jest dziś ważniejsze niż kiedykolwiek dotąd.

Choć ton tej narracji ma zabarwienie przede wszystkim ironiczne, jest też tak, że z jednej strony wyolbrzymiony gest przepisania historii zbliża nas niebezpiecznie do strategii polityków i technik manipulacji wykorzystywanych dziś przez media, zmuszając nas do wnikliwego przyjrzenia się kulturowej produkcji, w której wszyscy uczestniczymy. Z drugiej strony przywraca pracy artystycznej tradycję opowiadania – dobrze skonstruowana opowieść może przecież zaburzyć status quo, niezależnie od tego, czy zostanie zinstrumentalizowana przez politykę czy też zradykalizowana przez wytwórców kultury.

O prowadzącym wykład:

DANIEL MALONE (1970) – artysta wizualny o konceptualnym zacięciu. Pochodzi z Nowej Zelandii. Jest absolwentem Historii Sztuki oraz Intermediów na Uniwersytecie w Auckland. Interesuje się sprawczością przedmiotów, tym, co międzyludzkie i poruszeniami ciała postrzeganymi jako strategia emancypacji. W latach 90. XX w. współtworzył projekt TESTSTRIP – pierwszą w Nowej Zelandii oddolną instytucję prowadzoną przez artystów. W 2007 roku został współzałożycielem pierwszej na wyspie komercyjnej galerii prowadzonej przez artystów – Gambia Castle. W latach 1998–2001 wykładał fotografię i prowadził studia kontekstualne na Wydziale Sztuki i Projektowania na Manukau Institute of Technology w Auckland, a następnie intermedia (od 2003) i rzeźbę (od 2004) na Elam School of Fine Arts na Uniwersytecie w Auckland, gdzie do 2007 roku był dyrektorem Katedry Intermediów. Reprezentował Nową Zelandię na Biennale Sztuki Współczesnej, m.in. w Sydney, Singapurze, Santiago i Guangzhou (Kanton). Obecnie mieszka i pracuje w Auckland i Warszawie.

Harmonogram pokazów i wykładów:

7 marca 2017
Peryferie instrumentalnego rozumu: archiwa destrukcji Indian Ziemi Ognistej
Mario Pfeifer, Approximation in the digital age to a humanity condemned to disappear (2014)
Rozmowa z artystą: Krzysztof Pijarski

21 marca 2017
Reedukacja jako permanentna rewolucja
Lutz Dammbeck, Overgames (2016)

Rozmowa z artystą: Krzysztof Pijarski

4 kwietnia 2017
Powidoki niemieckiej jesieni: japońska Zjednoczona Armia Czerwona w Bangladeszu
Naeem Mohaiemen, The Young Man Was, cz. I: United Red Army (2011)

Wprowadzenie: Joanna Ostrowska

25 kwietnia 2017
The Man Who Fell to Earth: Odbudowując „Warszawę” Dawida Bowiego na ruinach dnia dzisiejszego
Daniel Malone, The Visitor (wykład performatywny w ramach projektu w procesie The Whole World Builds Your Nation)

9 maja 2017
Logika dubla: Hitchcock i żelazna kurtyna
Johan Grimonprez, Double Take [Dubel] (2009)
Wprowadzenie: Kuba Mikurda

23 maja 2017
Czym był marksizm?
Phil Collins, marxism today (prologue) (2010)

Wprowadzenie: Magda Szcześniak