Wernisaż wystaw „Nowy region świata” i Ines Doujak „Bezpańskie głosy”


Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki zaprasza na otwarcie dwóch wystaw: Nowy region świata i Ines Doujak Bezpańskie głosy.

„Nowy region świata” to pojęcie ze świata martynikańskiego twórcy Édouarda Glissanta. Oznacza miejsce, gdzie wchodzą z sobą w rozmowę elementy wszystkich kultur, nie na zasadzie hegemonii, ale wzajemności.

Wystawa Nowy region świata łączy się programowo z odbywającym się w październiku międzynarodowym literackim Festiwalem Conrada. Za punkt wyjścia obiera żeglugę Josepha Conrada po rzece Kongo – ucieleśnienie wizji sztywnych, odrębnych tożsamości i kategorii. W paradygmacie tym „Europa” i „Afryka” stanowiły parę przeciwieństw i metaforę innych hierarchii segregujących ludzkość.

Obecni na wystawie artyści prezentują szeroki wybór środków wyrazu: od elegii i melancholii po groteskę i ironię. Badają traumy przeszłości. Pytają, jak dziś wykraczać poza ramy dyskryminujących schematów. Podważają niepodważalne na pozór dychotomie – „ten sam” i „inny”, „swój” i „obcy”, „tu” i „tam”, „autentyczny” i „nieautentyczny”. Wychodzą także w przyszłość, sondując możliwości utopii zbudowanych na całkiem nowych zasadach.

Na wystawie swoją obecność zaznaczy również literatura – nie tylko w postaci tak dosłownej jak imbryk do herbaty z cytatami z Céline’a czy rakieta kosmiczna napędzana wierszami Aimée Césaire’a. Obecny będzie także duch radykalnych myślicieli, Jamesa Baldwina, Frantza Fanona czy Achille’a Mbembe. Ich wezwanie, byśmy zbudowali jedną ludzkość opartą na świadomości wspólnoty losu, odnaleźć można w cytacie z wiersza Claudii Rankine: „Podróżujemy razem, jako rodzina”.

Wystawa Bezpańskie głosy to pierwsza w Polsce indywidualna wystawa Ines Doujak.

Doujak studiowała tkactwo na wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, jednak szybko porzuciła tradycyjne rzemiosło na rzecz sztuki, zainspirowana przekonaniem rdzennych ludów Ameryki Południowej, że tkanina dźwiga wiedzę kulturową.

Drugim istotnym obszarem jej zainteresowań jest ciało, w szczególności ciało jako kulturowa konstrukcja, a jednocześnie przedmiot ścierania się wpływów różnych ideologii, sfery społecznej i politycznej. Przedłużeniem tego nurtu myślenia są rozważania Doujak na temat skóry jako naszej zewnętrznej powłoki i hermetycznego świata mody; artystka sieje zamęt w tym świecie, posługując się jego własnymi narzędziami – tkaniną, ubraniem, pokazem mody.

Na wystawie w Galerii Bunkier Sztuki zostaną zaprezentowane kolaże z cyklu Karnacje [Skins], wykorzystujące tablice edukacyjne i atlas medyczny z początku dwudziestego wieku. W kolażach artystka łączy ludzkie ciało z roślinami i zwierzętami i konstruuje „międzygatunkowe stworzenia”. Ines Doujak wierzy, że zmiany skórne, rzadkie choroby przybliżają nas do pierwotnego świata roślin i zwierząt, są ich emanacją; interesuje się też roślinami trującymi i halucynogennymi i używa ich w takim samym celu jak ludy pierwotne – żeby przekroczyć granice ciała i umysłu.

Pod hasłem Not Dressed for Conquering („Nieubrani do zdobywania”) – które odrzuca powszechny dziś w popkulturze tzw. power dressing – zobaczymy prace grające z pojęciami sztuki wysokiej i niskiej, spojrzymy na modę jako na biznes globalny, przyglądając się jej korzeniom tkwiącym – dosłownie – w krojeniu i zszywaniu, czyli Haute Couture.