► Nabór na stanowisko: specjalisty / specjalistki ds. promocji i mediów społecznościowych

Aurélien Froment / Krzysztof Pijarski. Moiré


Wystawa „Aurélien Froment / Krzysztof Pijarski. Moiré” to wyjątkowa prezentacja dzieł dwóch artystów, która jest oparta na zjawisku interferencji, nakładania się na siebie ich indywidualnych zainteresowań, metod i modeli pracy. Obaj twórcy dzielą nie tylko fascynację problematyką tożsamości, historii i kulturowej konstrukcji biografii (innych artystów, architektów, historyków, wynalazców), ale także możliwością odnoszenia się przez sztukę – za pomocą ograniczonych, formalnych środków i gestów – do tych złożonych i rozległych zagadnień. Obaj precyzyjnie konstruują własne narracje, używając mediów, takich jak instalacja, fotografia czy wideo, jednocześnie poświęcając uwagę kwestiom samej materii artystycznej oraz konwencjom wizualnego opowiadania i myślenia. Powracającym u obu twórców tropem jest rozpad, erozja – materii, ciała, utartych form wyrazu.

Migotliwy efekt mory, jaki wytwarza wystawa, jest wynikiem dialogu artystów, również rozmów z Galerią, poświęconych obszarom kształtującym naszą pamięć. Stworzona przez nich opowieść, dzięki skupieniu na postaciach marginalnych bądź niewidocznych (czasem niedostrzegalnych, bo tak dobrze znanych), uruchamia mechanizmy ponownej lektury, odnajdywania miejsca dla nowych relacji i spotkań przeszłości z teraźniejszością. Wizualna archeologia w wydaniu Fromenta i Pijarskiego jest siatką nakładających się na siebie obrazów, zdarzeń, obiektów i śladów, kwestionujących oczywistość takich konstrukcji, jak dzieło, tożsamość czy archiwum. Wśród postaci, których zinterpretowania podjął się Froment są m.in. Paolo Soleri (wizjoner i propagator teorii arkologii − projektowania architektonicznego, które doskonali miejskie warunki poprzez minimalizację degradacji środowiska) oraz Friedrich Fröbel (niemiecki pedagog, teoretyk i czołowy twórca wychowania przedszkolnego w duchu orientacji humanistycznej). Natomiast Pijarski zmierzył się dotąd między innymi z biografią Jerzego Lewczyńskiego − fotografa i teoretyka głoszącego idee utrzymywania dzięki fotografii ciągłości wizualnego kontaktu z przeszłością. Sylwetki te mają swoje reprezentacje na wystawie, chociaż artyści przyglądają się większej liczbie bohaterów.

Specjalnie na potrzeby wystawy w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki twórcy przygotowali nowe realizacje artystyczne. Punktem wyjścia jednej z nich − filmu Auréliena Fromenta „Non alignés” [Niedobrany] współprodukowanego przez biennale w Dakarze − jest sytuacja senegalskiej społeczności szkolonej przez Somnatha Mukherjeego z zakresu bolywoodzkich tańców. Z kolei instalacja Pijarskiego „Sztos” osnuta jest wokół postaci Wita Stwosza [Veita Stossa], której towarzyszy długa historia sporów o przynależność narodową, zarówno jeśli idzie o miejsce urodzenia, jak i wpływy artystyczne oraz „charakter” stylu twórcy. Rzeźbiarski dorobek autora Ołtarza Mariackiego i historyczne (re)konstrukcje jego postaci są materiałem i „medium” pracy współczesnego artysty, podobnie jak historia fotograficznych reprezentacji dzieł mistrza późnego gotyku, ze szczególnym naciskiem na krakowski ołtarz i związane z nim perypetie.

Artyści:

Aurélien Froment (1976) – artysta wizualny, autor instalacji multimedialnych. W swoich pracach bada zależności i napięcia pomiędzy postrzeganiem, montażem, doświadczaniem obrazu oraz przestrzeni wraz z ich historycznym kontekstem, tworząc wieloczłonowe realizacje konfrontujące elementy pochodzące ze słownika fizyczności i materialności z jednej strony oraz czasu, historii i pamięci z drugiej. Nominowany do nagrody w konkursie Prix Ricard w Paryżu oraz Future Generation Art Prize organizowanym przez Pinchuk Art Centre w Kijowie. Autor wystaw indywidualnych w takich miejscach, jak Gasworks w Londynie, CCA Wattis w San Francisco, Heidelberger Kunstverein w Heidelbergu, Spike Island w Bristolu, carlier/gebauer w Berlinie czy Palais de Tokyo w Paryżu. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych, w tym: „Undiscovered Words” (High Line Art, Nowy Jork, 2015), „Affecting the Audience” (University of Michigan Museum of Art, 2014), 19. Biennale w Sydney (2014), „Il Palazzo Enciclopedico” (55. Biennale w Wenecji, 2013), „Tactics for the Here and Now” (5. Biennale w Bukareszcie, 2012), „Time Again” (Sculpture Center, Nowy Jork, 2011), „10 000 Lives” (Gwangju Biennale, 2010). Mieszka i pracuje w Dublinie i Paryżu.

Krzysztof Pijarski (1980) – artysta wizualny, fotograf, historyk sztuki, wykładowca Szkoły Filmowej w Łodzi. Zajmują go przede wszystkim losy obrazów i obiektów w (po)nowoczesnym świecie – tworzy wizualne archeologie muzeów, archiwów, krajobrazów, przestrzeni miejskich i innych „maszynerii reprezentacji”. Autor wystaw indywidualnych, między innymi: „Lives of the Unholy” (C/O Berlin, 2015), „Negatyw rzeźby / rzeźba negatywu” (Fundacja Archeologia Fotografii, Warszawa, 2015), „Dłubak – Źródła”  (Galeria Asymetria, Warszawa, 2009), „MSŁ” (Galeria Okna, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2008). Uczestnik licznych wystaw zbiorowych, w tym: „W samym centrum uwagi: Nowi dokumentaliści. Fotografia” (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2006), „Antyfotografie” (wystawa główna 5. Biennale Fotografii, Galeria Miejska Arsenał, Poznań, 2007), „Efekt czerwonych oczu. Fotografia polska XXI wieku” (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2009), „Communism Under Construction” (Paris Photo, Galeria Asymetria, 2012), „Wyborny trup fotografii polskiej” (BWA Awangarda, Wrocław, 2015), „Tribute To Jerzy Lewczyński, WARTO ZAPAMIĘTAĆ! Próba nowej psychogeografii sztuki” (Galeria Asymetria, Warszawa, 2015), „Wyświetlanie widzenia” (Galeria Salon Akademii, Warszawa, 2016). Mieszka i pracuje w Warszawie i Łodzi.

Partnerzy wystawy: les Abattoirs, Musée d’art moderne et contemporain.  Frac Midi-Pyrénées oraz Irish Museum of Modern Art

Patroni medialni Galerii: „Fragile. Pismo kulturalne”, „Le Monde diplomatique”, Local Life, Off Radio Kraków, O.pl, Radio Kraków

Patroni medialni wystawy: „Herito”, „Lounge”, „Opcje 1:1”, „Magenta”, „Szum”

Fot. Krzysztof Pijarski