Dyskusja panelowa podsumowująca wystawę „Orient”


Sztuka z Europy Środkowo-Wschodniej, po długiej izolacji i odzyskaniu niezależności, w latach dziewięćdziesiątych i w pierwszej dekadzie XXI wieku w przyspieszonym tempie doświadczyła większości napięć i wstrząsów charakterystycznych dla sztuki awangardowej i neoawangardowej zza żelaznej kurtyny. Reagowała na wydarzenia polityczne, które również dotknął przyspieszony kurs historii, mimo że już wówczas miał rzekomo nastąpić jej koniec. W ostatnich latach Europa Środkowo-Wschodnia staje się przedmiotem zainteresowania Zachodu, czy to ze względu na kulturę, czy wydarzenia polityczne. Zachód przestał widzieć ją wyłącznie przez protekcjonalny pryzmat komunizmu i dostrzegł jej bogactwo. Często jednak kończy się na wtórnej „orientalizacji” i uczynieniu ze wschodnich Europejczyków ułomnych, egzotycznych Innych, którzy nie dostają do zachodnich demokratycznych standardów. Ten obraz, ze względu na kryzysy: finansowy i polityczny, staje się bardziej zniuansowany, jednak postrzeganie sztuki ze Wschodu nadal jest naznaczone wieloma stereotypami.

Nasza dyskusja przy okazji wystawy Orient będzie stanowiła pretekst do przemyślenia możliwości autonomii sztuki i kultury wschodu Europy w nowych politycznych kontekstach ostatnich lat.